“വെള്ളം അത് തരുന്നൂ… വെള്ളം അത് തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവുന്നൂ”ന്ന് പണ്ടേതോ ഉപദേശി പ്രസംഗിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്… അന്ന് അയാളെ കളിയാക്കി കൂതറ കമന്റടിച്ചതിനു കൂടിച്ചേർത്ത് ഇന്നെനിക്ക് പണി കിട്ടി..

എന്നത്തേം പോലെ പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നപ്പോ അതില് എന്റെ വാല്‌ മുറിയുംന്നൊരു സൂചന എയർഹോളിലെ പല്ലിപോലും തന്നില്ല… പിന്നെ എണീറ്റ്വന്നപ്പോ എന്റെ മോന്ത കണ്ണാടീല് കണ്ടോണ്ടാ തുടങ്ങീത്…ന്നിട്ടും ഇത്രയല്ലേ കിട്ടീള്ളോ… കടവുളേ…

മാസാവസാനാവുമ്പോ പണിയിത്തിരി കൂടുന്നത് സ്വാഭാവികം.. അതിന്റെ ഭാഗായിട്ട് ഇന്ന് മുഴുവനും കസ്റ്റമേഴ്സിന്റെ ഹൌസ് വിസിറ്റിംഗായിരുന്നു…  പൊതുവേ നല്ല രസോള്ള പരിപാടിയാണ്.. ഏസീക്കാറില് യാത്ര… പുതിയ പുതിയ സ്ഥലങ്ങള്.. ചുള്ളത്തിക്കുട്ട്യോൾടെ മിഴിമുന… ചായ… മിച്ചറ്‌… അവലോസുണ്ട… വാചകടിച്ച് ദിവസം തീരുവേം ചെയ്യും…

പക്ഷേങ്കില് ഇപ്രാവശ്യം കുറച്ചൂടി ടൈറ്റ് ഷെഡ്യൂളായിരുന്നു… ഹൌസ് റ്റു ഹൌസ് ഒരു ഗ്യാപ്പ് കിട്ടീല… പതിനൊന്ന് മണിക്കിറങ്ങി നാല് മണിവരെ ആറ് ലൊക്കേഷൻ കവറ് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നൂ… എല്ലാം ചക്കപ്പശ പോലെ ഒന്നിനൊന്ന് കൊഴകൊഴാ മൊശട് ടീംസ്… ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ഒക്കെ സംശയം… അവസാനത്തവനേം സമാധാനിപ്പിച്ച് പൊറത്തിറങ്ങിയപ്പൊഴേക്കും എന്റെ അണ്ടോം പരിപ്പും വെന്ത് കലങ്ങി…

തിരിച്ച് ആപ്പീസിലേക്ക് പോയി ഒന്നുരണ്ട് ബ്രോഷേഴ്സ് എടുത്തിട്ട് വേണം വീട്ടിൽക്ക് പോവാൻ… കാറീക്കേറി സീറ്റ്ബെൽറ്റിട്ടപ്പോ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്… ഗുളുഗുളു…ഗുളുഗുളു… ച്ചീച്ചീ ഒഴിക്കണം….  ആറുസ്ഥലത്തുനിന്നും കൂടി ചായേം ജ്യൂസും ഹോർലിക്സും ഒക്കെക്കൂടി ഒരു ഒന്നൊന്നര ലിറ്ററ് വയറ്റിൽക്ക് ഇൻ‌കമിംഗ് വന്നിട്ടുണ്ട്… കണ്ടിന്യൂസ് ഓട്ടായിരുന്നത്കൊണ്ട് ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാനും ഗ്യാപ്പിട്ടില്ല… അല്ലേലും ആവശ്യത്തിന് പഴമ്പൊരീം കേക്കും മിച്ചറും ഉണ്ണിയപ്പോം ഒക്കെ തട്ടിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ചോറ് വേണ്ടായിരുന്നൂന്നുള്ളത് സത്യം…

അപ്പോ ഈ ഒന്നരലിറ്ററ് വെള്ളത്തിന് ഔട്ട്ഗോയിംഗ് കൊടുക്കണം… തിരിച്ച് ആ വീട്ടീക്കേറിയാലോ… വേണ്ട അത് ശരിയാവ്വൂല…ആപ്പീസിൽക്ക് ഇനീം കിടക്കുണൂ കാണ്ഡം കാണ്ഡം കിലോമീറ്ററ്കള്…  മെല്ലെ തിരിഞ്ഞ് പരിസരം നോക്കി… ദുഷ്ടൻ കസ്റ്റമറ് എന്നേം യാത്രയാക്കാന് എന്ന വ്യാജേന ഗേറ്റ്‌മ്മേ കയ്യും കുത്തി നിന്ന് അപ്പറത്തെ വീട്ടിലെ ബാൽക്കണീല് ഇരുന്ന് വനിത വായിക്കണ മാക്സിക്കാരിയെ കണ്ണിട്ട് കളിക്കണൂ..

അവിടെവിടേം രക്ഷയില്ലാ…. ആ പന്നീനെ നോക്കി ഇളിച്ച് റ്റാറ്റാ കാണിച്ചിട്ട് ഞാന് വണ്ടി എടുത്തു… കോളനി റോഡീന്ന് മെയിന് റോഡീക്കേറിയപ്പഴാ അബദ്ധം മനസ്സിലായത്… ഇനിയൊരു നാലഞ്ച് കിലോമീറ്ററ് മുട്ടൻ ട്രാഫിക്കാണ്… വഴീലൊക്കെ നെറേ ഷോപ്പും ആൾക്കാരും.. വി.ഐ.പി പൂക്കുറ്റിക്ക് നോ രക്ഷ.. എന്തായാലും ഇനി ഓഫീസ് തന്നെ ശരണം… പ്രസവവേദന വന്ന് എക്സ്ട്രാടൈമിലെത്തീട് കാറ് വിളിച്ച് ആസ്പത്രിക്ക് പോയി ഭംഗിയായി കാര്യം നടത്തീട്ടുള്ള എല്ലാ ധീരമഹിളാമണികളേം മനസ്സില് തൊഴുത് വണങ്ങി ഞാന് ആക്സിലേറ്ററ് കത്തിച്ചുവിട്ടു…

ഒരു രണ്ട് കിലോമീറ്ററ് കഷ്ടിച്ച് പോയിക്കാണും… ദൂരെക്കണ്ട ലോറി നടുറോട്ടില് നിർത്തിയിട്ടിരിക്ക്വാണോന്നൊരു സംശയം… അടുത്തെത്തിയപ്പോ ചങ്ക് കാളിപ്പോയി.. ട്രാഫിക്ക് ജാമ്…. ഞാനൊക്കെത്തന്നെ മഷി കുത്തിക്കൊടുത്ത് ജയിപ്പിച്ച് വിട്ട ഏതോ മന്ത്രിമഹാന് ആ വഴി വന്ന് പ്രസംഗിക്കണത്രേ… അതല്ലെങ്കിലും എന്നേങ്കിലും അത്യാവശ്യായിട്ട് പോവുമ്പോ ഇങ്ങനെ ഒരെണ്ണം കൃത്യായിട്ട് വന്ന് കിട്ടുവല്ലോ… മൊത്തം വണ്ടിയെല്ലാം ബ്ലോക്കിയിട്ടിരിക്കണൂ… ഒരു സെക്കന്റ് പോലും കളയാതെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി… നോ വേ… ബാക്കില് മൂന്നാല് വണ്ടി ക്യൂ ഇട്ട് കഴിഞ്ഞു…

ട്രാഫിക്ക് കണ്ട്രോള് ചെയ്യണത് എന്റെയൊരു പഴയ സ്റ്റുഡന്റാണ്… ഇനി എന്തായായും ഒരു അര മണിക്കൂറ് കഴിയാണ്ട് വണ്ടി വിടൂല്ലാന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ അവന്റെ മോത്തൊരു “സാറെ‌‌ കുറേകാലം കൂടി കണ്ടതിന്റെ” സന്തോഷച്ചിരി. താഴത്തെ ടാങ്കില് പ്രഷറ് ഒട്ടും വരാത്തതുപോലെ പണിപ്പെട്ട് തിരിച്ച് ചിരിച്ച്കാട്ടീറ്റ് ഞാന് വണ്ടി ലെഫെറ്റെടുത്ത് അവിടത്തെ ഷോപ്പിന്റെ മുന്നീ കേറ്റിയിട്ടു… ലോക്ക് ചെയ്ത് പുറത്തെറങ്ങീല്ല… അപ്പഴേക്കും ചാടിവീണ് അപ്പറത്തെ ബേക്കറിക്കാരൻ “നല്ല സാത്തുക്കുടി ജ്യൂസെടുക്കട്ടേ….”ന്ന്… ഏതാണ്ട് മുട്ടയിടാൻ മുട്ടി കോഴി കൂട് തപ്പി നടക്കണപോലെ അവനെ ദയനീയായി നോക്കീട്ട് ഞാന് മുന്നോട്ട് നടന്നു…

ഷോപ്പിന്റെ സൈഡീക്കുടി ചാടിയാ ഇത്തിരി അപ്പറത്ത് പാരലലായിട്ട് ഒരു മിനി ബൈപ്പാസുണ്ട്…. കൂതറ വഴിയാണ്…ന്നാലും ആവശ്യത്തിന് കുറ്റിച്ചെടിയൊക്കെ കാണും… ചുറ്റും നോക്കി… പടച്ചോനേ… ഒരു പത്തമ്പത് കിലോമീറ്ററ് പരന്ന് കിടക്കണ വിശാലമായ ഏരിയേടെ മേനേജരാണ്.. മതില് ചാടണത് ആരേങ്കിലും കണ്ടാ തീർന്നു… ചാടാതെ ബൈപ്പാസിലെത്താന് ഒരു അഞ്ഞൂറ് മീറ്ററ് നടന്നാ മതി… നടക്കണോ… അതോ ചാടണോ… നടക്കണോ… അതോ ചാടണോ… നടക്കണോ…അതോ പാന്റ് നനക്കണോ…പിന്നൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല… എങ്ങടും നോക്കീം ഇല്ല… ഒറ്റച്ചാട്ടം… താഴെ ബൈപ്പാസിലെത്തി…

മറവു നോക്കി… കുറ്റിച്ചെടി അന്വേഷിച്ച് വന്നവന് വല്യൊരു വാക മരം തന്നെ കിട്ടി… എൽ.ടി.ടി.ഇക്കാര് എ.കെ ഫോർട്ടിസെവൻ ലോഡ് ചെയ്യുന്നതിലും ഈസിയായി ലോഡ് ചെയ്ത് ഞാന് പരിപാടി ആരംഭിച്ചു… ഹൊ! എന്തൊക്കെയോ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോവുന്നതുപോലെ… ആ ആത്മനിർവൃതിയിൽ ലയിച്ച് നിന്ന് വാട്ടറ്‌ ഫോഴ്സ് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പഴാ വളവ് തിരിഞ്ഞ് ആ ആപ്പെ ഓട്ടോർഷാ വന്നത്….

ഇനി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് കൊടുക്കണം… അപ്പോ, ഈ പഴയ സില്‌മേല് ഒക്കെ കാട്ടണ പോലെ, ഒരു വല്യ കൊതുകുതിരി ഫുൾസ്ക്രീനില് വന്ന് തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ്….. ഫ്ലാഷ് ബാക്കെത്തി…

ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് സംഭവം നടക്കണത് ഒരു രണ്ട് മാസം മുമ്പാണ്… ഇതു പോലൊരു ദിവസം ഹൌസ് വിസിറ്റിന് പോയപ്പഴാ ഞാനവനെ പരിചയപ്പെട്ടത്… പേര് പറയില്ല…എല്ലാരും ഓമനിച്ച് വിളിക്കണ പേര് “മൊക്കൂ”… പണ്ടങ്ങോ മുത്തശ്ശീടെ “മൊട്ടക്കുട്ടി” ലോപിച്ച് മൊക്കുവായതാത്രേ…  വയസ്സ് നാല്… അഞ്ചെട്ട് ഫാമിലിമെമ്പേഴ്സ് ഓവറായിട്ട് കൊഞ്ചിച്ചതിന്റെ എല്ലാ കൊണോം പൊറത്ത് കാണിക്കണംന്ന് നിർബന്ധള്ളോൻ…

ഞാന് കാണാൻ പോയ കസ്റ്റമറ്‌ ഓഫീസീന്ന് വരാൻ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് ലേറ്റാവുംന്ന് പറഞ്ഞ് ഭാര്യ ഉള്ളിൽക്ക് പോയ സമയത്താണ്, ഒരു പഴയ മിൽമാപ്പാലിന്റെ കവറില് നാലഞ്ച് തുമ്പീനെപ്പിടിച്ച് ഭദ്രായിട്ട് റബ്ബർബാന്റിട്ട് കെട്ടി ഒരു കയ്യോണ്ട് കിലുക്കി മറ്റേക്കയ്യോണ്ട് ഒലിച്ച് വരണ മൂക്കട്ട വായേക്ക് റീഡയറക്ട് ചെയ്തോണ്ട് യെവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്… ആയമ്മ തന്ന ചായേം കുടിച്ച് അവടെക്കെടന്ന മാഗസിനെടുത്ത് വായിച്ചോണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് ആ പണി തന്നെ ചെയ്താ പോരാരുന്നോ….. ലവനെ നോക്കി ചിരിക്കണ്ട വല്ല ആവശ്യോണ്ടോ… അതെങ്ങനാ… വരാനുള്ളത് വഴീത്തങ്ങില്ലാല്ലോ…

ഞാന് ഒന്നു ചെറുങ്ങനെയേ ചിരിച്ചൊള്ളോ…. സത്യം…. പക്ഷേ അവന് ഓടി വന്നു…. ചെക്കൻ വന്ന പാടേ മൂക്കട്ട പശയുള്ള കയ്യോണ്ട് വാഴക്കാ ചിപ്സിന്റെ പാത്രത്തില് ഒരു വാരല് വാരി… എന്തേലും പറയാമ്പറ്റോ… അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം മണത്തറിഞ്ഞ എന്റെ ബുദ്ധി പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു.. അപ്പറത്തെ പ്ലേറ്റില് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ജിലേബി ഞാനും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് റാഞ്ചിയെടുത്ത് വായിലാക്കി.. ആ ഒരു തെറ്റല്ലേ എന്റെ പൊന്നു മോനേ ഞാന് നിന്നോട് കാണിച്ചുള്ളൂ…

പക്ഷേ ആ ജിലേബി സംഭവം പഹയന് വല്ലാണ്ട് ഫീല് ചെയ്തു… അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും കൂടി നാല് സോഫാസെറ്റി കിടപ്പുണ്ട്.. എന്നിട്ടും ചങ്ങായി ഞാനിരിക്കണ സൊഫേല് കുത്തിക്കേറിയിരുന്നു… എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു ചോദ്യം… “ശേറ്റാ…. മൊക്കൂ ശേറ്റനോട് ഒരു കതംകത ശോയ്‌ക്കറ്റേ…..”.  എനിക്ക് ആദ്യം കാര്യം പുടികിട്ടീല്ല… ഇനി ഈ കുരിപ്പെങ്ങാനും എന്നെ തെറിപറഞ്ഞതാണോ… “ഡേയ്…ഡേയ്… പേട്ട് ചെക്കാ, പൊക്കോ അവടന്ന്” ന്നുള്ള ഭാവത്തില് ഞാന് ഒരു നോട്ടം നോക്കി… അവന് ഒരു കൂസലും ഇല്ല…

ചെക്കൻ പിന്നേം എന്നെ നോക്കി “ശോയ്‌ക്കറ്റേ… ശോയ്‌ക്കറ്റേ… കതംകത ശോയ്‌ക്കറ്റേ…” ന്ന് താളത്തില് പറഞ്ഞ് ചിപ്സിന്റെ പാത്രത്തില് രണ്ടിടി… നാലഞ്ച് ചിപ്സ് പുറത്ത്ക്ക് തെറിച്ച് വീണു.. അതിലൊരെണ്ണം മൂക്കട്ടേടെ ബലത്തില് ടീപ്പോയീടെ സൈഡില് ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് നിക്കേം ചെയ്തു… ഇപ്രാവശ്യം എനിക്ക് ചെറുതായി കത്തി… ഓഹോ.. അവന് കടംകഥ ചോദിക്കണം…  എന്റെ ബുദ്ധീല് വീണ്ടും ബൾബ് കത്തി… കസ്റ്റമറ് വരുമ്പോഴെക്കും കമ്പനിയാക്കി ഇവനെ കയ്യിലെടുക്കണം.. എന്നിട്ട് വേണം ഡെപ്പോസിറ്റില് ഒരു അഞ്ച് ലക്ഷം കൂടുതല് ചോദിക്കാൻ…

“പിന്നെന്താ…. മോന് ചോദിച്ചോ” ഞാന് നാക്കില് പഞ്ചാര തേച്ചു…

“ശേറ്റാ… മൊക്കൂ അഞ്ച് ശാതനം പരയും… ആ അഞ്ച് ശാധനം കൊന്റ് ശേറ്റന് ഒരു കത പരയണം… വോക്കെ” ഇത്രേം പറഞ്ഞിട്ട് ചിമിട്ട് അവന്റെ മൂക്കട്ടക്കയ്യ് എന്റെ കയ്യിൽക്ക് നീട്ടി… ഞാന് എന്ത് ചെയ്യണംന്നറിയാതെ ആകെ അങ്കൂഷിയായി നിന്നു.. ഒന്നാമത് ലവൻ പറഞ്ഞതെന്താണ്ന്ന് എനിക്ക് ഒരു പൊട്ടു പോലും തിരിഞ്ഞില്ല.. രണ്ടാമത് അവന് നീട്ടിയ കയ്യില് തൊടണ കാര്യം ആലോചിക്കാനേ വയ്യ…

പക്ഷേ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല… എന്റെ മേലാസകലം രോമാഞ്ചകുചിതനാക്കിക്കൊണ്ട് ആ കുട്ടിപ്പിശാശ് എന്റെ ജീൻസില് ഒരു കൈയ്യ് കുത്തിപ്പിടിച്ച് മറ്റേക്കയ്യ് കൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിലടിച്ച് ഡീല് ഒറപ്പിച്ചു.. ഒരു കൈയ്യില് പശേടെ വഴുവഴുപ്പ്… ഞാന് എടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കി…അവന്റെ മറ്റേകയ്യിനും ജീൻസിനും എടേല് പ്രെസ്സ് ചെയ്ത് നാലഞ്ച് തുമ്പി ജന്മങ്ങള് പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവറീക്കെടന്ന് പെടയോ പെട… “ശരി മോനൂ… നമുക്ക് ആദ്യം ഈ കവറ് താഴെ മാറ്റിവച്ചാലോ…..” ഞാന് ദയനീയായ്ട്ട് ചോദിച്ചു… “ഊം ..സരി” അവൻ അടുത്ത സെക്കന്റ് ആ കവറ് ചുരുട്ടി പുറത്തെ ഡോറിന്റെ സൈഡിൽക്ക് ഒരേറ്… തുമ്പികളേ എനിക്ക് മാപ്പ് തരൂ…

“അപ്പോ ശേറ്റാ നാന് അഞ്ച് ശാതനം പരയറ്റേ….”  അവന് എന്റെ ജീൻസീന്ന് കയ്യെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു.. എന്തോ അഞ്ച് കാര്യം പറയാനാണ്… “പറ പറ” ഞാന് തലവച്ചു കൊടുത്തു…

“ആന… കതിമ്പ്…. കുന്തി…. സൂതി…. കേത്തി…..അഞ്ചെന്നം…. ഇനി ശേറ്റന് കത പര…..”

ഞാന് ആയുധം വച്ച് കീഴടങ്ങി… ഇതെന്ത് കടങ്കഥ… ആദ്യം ആന പിന്നൊക്കെ എന്തെരോ എന്തോ… എനി എന്ത് ചെയ്യണം ന്ന് എനിക്കറിയില്ല… അവനാണെങ്കില്  എന്റെ നെഞ്ചത്ത് പൊങ്കാല വച്ച ഭാവത്തില് കണ്ണെടുക്കാണ്ട് നോക്കി നിക്കാണ്….

“അല്ലാ… ഈ.. ആന എന്ത് ചെയ്തെന്ന്….?”

“ശേറ്റാ…. ആനയില്ലേ… ഈ അപ്പിയിറ്റന കുന്തി… പിന്നെ സൂതി… കതിമ്പ് കേത്തി”…

“ഓ അങ്ങനെ…. ആന….അപ്പിയിടണ സ്ഥലം… പിന്നെ എന്തോ രണ്ട് സാധനം, പിന്നെ കേറ്റി…. അല്ലേ…”

“എന്തോ ശാതനല്ല… ഒന്ന് സൂതി.. കുത്തന സൂതി… പിന്നെ കതിമ്പ്… നല്ല മതു‌രോല്ല കതിമ്പ്”

“അപ്പോ അങ്ങനെയാന് കാര്യം… ആന, കേറ്റി, കരിമ്പ്, സൂചി, കുണ്ടി… ഇതാണ് അഞ്ച് വാക്ക്… ഇനി ഞാന് ഉത്തരം പറയണം…”

“അല്ല… ശേറ്റന് അഞ്ചെന്നം വച്ചിറ്റ് കത പരയനം…”

ഞാന് അവനെ പറ്റിക്കാൻ വേണ്ടി ആലോചിക്കണപോലെ അഫിനയിച്ച് കാണിച്ചിട്ട് ശരിക്കും തല പുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു… സത്യത്തില് എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്… അഞ്ച് വാക്ക് തന്നിട്ട് കഥ പറയണോ.. ഇതെന്ത് കടം കഥ…. എത്ര പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം പറയുന്നോ അത്രേം പെട്ടെന്ന് എന്റെ കയ്യീന്ന് അവന്റെ കയ്യെടുപ്പിക്കാം… ഹോ… ഒരു കഥയിപ്പോ എങ്ങനാ ഉണ്ടാക്കണേ… ശരി… എന്തേലും പറയാം…

“അതേ… ഒരു ദിവസം ഈ ആന….” ഞാന് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പഴേക്കും ചെക്കൻ എന്റെ വായ പൊത്തി… ഈ അറ്റാക്ക് ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല… ദൈവമേ… എന്റെ മുഖത്താകെ മൂക്കട്ടേടെ ഒരു ഉളുമ്പ് മണം പരന്നു…

“അതേ… ഒരു ദിവസം ഈ ആന….” ഞാന് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പഴേക്കും ചെക്കൻ എന്റെ വായ പൊത്തി… ഈ അറ്റാക്ക് ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല… ദൈവമേ… എന്റെ മുഖത്താകെ ഒരു ഉളുമ്പ് മണം പരന്നു…

“ശേറ്റാ… വേരൊന്നും പരയാമ്പറ്റൂല… അഞ്ചെന്നം മാത്ത്‌രേ പരയാമ്പറ്റൂ…. മൊക്കൂ പരയാ… ആന കുന്തീല് സൂതി കേത്തി”

ങ്ങേ… ഞാന് ഒരു നിമിഷം അവൻ പറഞ്ഞത് ഒന്നുകൂടി റിവൈൻഡ് ചെയ്ത് നോക്കി… “ആന കുണ്ടീല് സൂചി കേറ്റി” മുഴുവനും കഥയായോ… ഇല്ലല്ലോ… അവന് അഞ്ച് വാക്ക് പറഞ്ഞില്ലേ… അമ്പടാ… ലവൻ അഞ്ചാമത്തെ വാക്ക് വിട്ടുപോയി… ഇതാന് ചാൻസ്… “പോയി ശരിക്കും പഠിച്ചിട്ട് വാടാ” ന്ന് പറഞ്ഞ് ഇവനെ ഓടിച്ച് വിടണം… അവന്റെ ഉളുമ്പ് നാറ്റം അൺസഹിക്കബിൾ ആയിക്കിടക്കുവാണ്… ഞാന് വിജയശ്രീ ലാളിതന്റെ അവശ്യഭാവങ്ങള് മുഖത്തേക്ക് ആവാഹിച്ചു… എന്നിട്ട് ഗമേല് തട്ടിവിട്ടു…

“അയ്യോടാ.. കുട്ടാ… കുട്ടന്റെ കഥേല് അഞ്ചെണ്ണം വന്നില്ലല്ലോ… കരിമ്പ് വിട്ട് പോയല്ലേ…”

“അതേ… ശേറ്റാ… കതിമ്പ് വിറ്റതല്ല…. കതിമ്പ് ശേറ്റൻ ശേറ്റന്റെ കുന്തീല് കേത്തിക്കോ…. റ്റോ…”

ഇതും പറഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി എന്റെ ജീവിതത്തില് ഇന്ന് വരെ ഒരാൾ ചിരിച്ചതില് ഏറ്റവും വലിയ ആക്കിയ ഇളി ഇളിച്ചോണ്ട് സോഫേന്നെറങ്ങി അവനൊറ്റയോട്ടം… ദൈവമേ, വെറും ഒരു ജിലേബി തിന്ന കുറ്റത്തിന്, ഈ നേരം കൊണ്ട് ചെക്കൻ തന്റെ ആസനത്തില് കരിമ്പ് കേറ്റി… പെരുവഴീല് വച്ച് മുണ്ട് പറിക്കപ്പെട്ടവന്റെ മാനസികാവസ്ഥയില് രണ്ട് മിനിറ്റ് ഞാന് ചിരിക്കണോ കരയണോന്നറിയാതെ നിക്കുമ്പോഴേക്കും എന്റെ കസ്റ്റമറ്‌ വീട്ടില് വന്ന് കേറി…

ഇവിടെ ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് കഴിഞ്ഞു… ഇനി കൊതുകുതിരി ആന്റി ക്ലോക്ക്വൈസില് തിരിച്ച് തിരിച്ച് തിരിച്ച്… പ്രസന്റ് ടെൻസിലെത്തി…. മിനി ബൈപ്പാസിന്റെ അരികില് വാകമരച്ചോട്ടില് ആത്മനിർവൃതിയിൽ ലയിച്ച് നിന്ന് വാട്ടറ്‌ ഫോഴ്സ് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പഴാ വളവ് തിരിഞ്ഞ് ആ ആപ്പെ ഓട്ടോർഷാ വന്നത്…. ഉള്ളില് കോഴിക്കടേല് വിക്കാന് വച്ചതുപോലെ കുത്തിനെറച്ച് ഒരു പത്തിരുപത് പൊടിപ്പിള്ളേര്…. സ്കൂളീന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരണ വഴിയാണ്… കൂട്ടത്തില് ഡ്രൈവറ്‌ടെ സീറ്റിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് സീറ്റില് തൂങ്ങി, കയ്യിലൊരു വാട്ടർ ബോട്ടിലും പിടിച്ചോണ്ട് സാക്ഷാൽ ശ്രീമാൻ മൊക്കു.

ഈശ്വരാ… ആ കുരുത്തം കെട്ട ചെക്കൻ കാണണ്ട… ഞാന് നേരേ എതിർ സൈഡീക്ക് തിരിഞ്ഞു… കഷ്ടകാലം പിടിച്ചവൻ മൊട്ടയടിച്ചപ്പോ കല്ലുമഴാന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടേയുള്ളു… ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡീന്ന് കോളേജ് വിട്ട് ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടീക്ക് നടക്കണ അഞ്ചെട്ട് ശാലീനസുന്ദരിക്കോതകള്… ഞാന് താഴോട്ട് എന്റെ സുനാപ്പീൽ‌ക്ക് നോക്കി… അവനാണെങ്കില് എലി പുന്നെല്ല് കണ്ടതുപോലെ ശർ‌ർ‌ർ‌ർ‌ർ‌ർന്ന് അടിച്ച് വിടുകയാണ്…

ഒരു സൈഡീന്ന് ആപ്പേ ഓട്ടോർഷാ… മറ്റേ സൈഡീന്ന്… കളറ് കളറ് കുമാരികള്… എനിക്കാണെങ്കില് അടുത്തൊന്നും നിക്കണ ലക്ഷണോമില്ല… വരുന്നതൊക്കെ വിധിക്ക് വിട്ട് കൊടുത്ത് തലേം കുനിച്ച് ഞാന് നിന്നു… ഓട്ടോർഷാ എന്റെ കൃത്യം പിന്നില് വന്നു നിന്നു… അവിടെ എറങ്ങാനുള്ള കുട്ടീടെ ബാഗ് തപ്പിയെടുക്കണ നേരം കൊണ്ട് കോളേജ് കുമാരിമാരും അടുത്തെത്തി… എന്റെ ഹാർട്ട്ബീറ്റ് ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടില് പടാ.. പടാ… ന്നടിച്ചോണ്ടിരിക്കണതിന് പുല്ലുവെലപോലും കൊടുക്കാതെ, ഓട്ടോർഷേലുള്ള എല്ലാ പിറുങ്ങിണിപ്പിളേർടേം,  പിന്നാലെ വന്ന കോലേജ് സുന്ദരിമാര്ടേം ഒക്കെ എടേലെ ലോക്കൽ ഹീറോ ആയി മാറി മൊക്കൂ എന്നെ നോക്കി എന്റെ ശവപ്പെട്ടീലെ അവസാനത്തെ ആണിയടിച്ച് കേറ്റിക്കൊണ്ട് ആ അമിട്ട് പൊട്ടിച്ചു..

“ശേറ്റാ… ശൂശിച്ച് ശീശീ ഒയിക്കനേ……  ശുനാപ്പി കാക്ക കൊത്തിക്കൊന്റ് പോവാടെ നോക്കനേ….”

(ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : mungyo)

ഞാന് കാണാൻ പോയ കസ്റ്റമറ്‌ ഓഫീസീന്ന് വരാൻ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് ലേറ്റാവുംന്ന് പറഞ്ഞ് ഭാര്യ ഉള്ളിൽക്ക് പോയ സമയത്താണ്, ഒരു പഴയ മിൽമാപ്പാലിന്റെ കവറില് നാലഞ്ച് തുമ്പീനെപ്പിടിച്ച് ഭദ്രായിട്ട് റബ്ബർബാന്റിട്ട് കെട്ടി ഒരു കയ്യോണ്ട് കിലുക്കി മറ്റേക്കയ്യോണ്ട് ഒലിച്ച് വരണ മൂക്കട്ട വായേക്ക് റീഡയറക്ട് ചെയ്തോണ്ട് യെവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്… ആയമ്മ തന്ന ചായേം കുടിച്ച് അവടെക്കെടന്ന മാഗസിനെടുത്ത് വായിച്ചോണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് ആ പണി തന്നെ ചെയ്താ പോരാരുന്നോ….. ലവനെ നോക്കി ചിരിക്കണ്ട വല്ല ആവശ്യോണ്ടോ… അതെങ്ങനാ… വരാനുള്ളത് വഴീത്തങ്ങില്ലാല്ലോ…ഞാന് ഒന്നു ചെറുങ്ങനെയേ ചിരിച്ചൊള്ളോ…. സത്യം…. പക്ഷേ അവന് ഓടി വന്നു…. ചെക്കൻ വന്ന പാടേ മൂക്കട്ട പശയുള്ള കയ്യോണ്ട് വാഴക്കാ ചിപ്സിന്റെ പാത്രത്തില് ഒരു വാരല് വാരി… എന്തേലും പറയാമ്പറ്റോ… അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം മണത്തറിഞ്ഞ എന്റെ ബുദ്ധി പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു.. അപ്പറത്തെ പ്ലേറ്റില് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ജിലേബി ഞാനും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് റാഞ്ചിയെടുത്ത് വായിലാക്കി.. ആ ഒരു തെറ്റല്ലേ എന്റെ പൊന്നു മോനേ ഞാന് നിന്നോട് കാണിച്ചുള്ളൂ… 

പക്ഷേ ആ ജിലേബി സംഭവം പഹയന് വല്ലാണ്ട് ഫീല് ചെയ്തു… അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും കൂടി നാല് സോഫാസെറ്റി കിടപ്പുണ്ട്.. എന്നിട്ടും ചങ്ങായി ഞാനിരിക്കണ സൊഫേല് കുത്തിക്കേറിയിരുന്നു… എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു ചോദ്യം… “ശേറ്റാ…. മൊക്കൂ ശേറ്റനോട് ഒരു കതംകത ശോയ്‌ക്കറ്റേ…..”.  എനിക്ക് ആദ്യം കാര്യം പുടികിട്ടീല്ല… ഇനി ഈ കുരിപ്പെങ്ങാനും എന്നെ തെറിപറഞ്ഞതാണോ… “ഡേയ്…ഡേയ്… പേട്ട് ചെക്കാ, പൊക്കോ അവടന്ന്” ന്നുള്ള ഭാവത്തില് ഞാന് ഒരു നോട്ടം നോക്കി… അവന് ഒരു കൂസലും ഇല്ല…

ചെക്കൻ പിന്നേം എന്നെ നോക്കി “ശോയ്‌ക്കറ്റേ… ശോയ്‌ക്കറ്റേ… കതംകത ശോയ്‌ക്കറ്റേ…” ന്ന് താളത്തില് പറഞ്ഞ് ചിപ്സിന്റെ പാത്രത്തില് രണ്ടിടി… നാലഞ്ച് ചിപ്സ് പുറത്ത്ക്ക് തെറിച്ച് വീണു.. അതിലൊരെണ്ണം മൂക്കട്ടേടെ ബലത്തില് ടീപ്പോയീടെ സൈഡില് ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് നിക്കേം ചെയ്തു… ഇപ്രാവശ്യം എനിക്ക് ചെറുതായി കത്തി… ഓഹോ.. അവന് കടംകഥ ചോദിക്കണം…  എന്റെ ബുദ്ധീല് വീണ്ടും ബൾബ് കത്തി… കസ്റ്റമറ് വരുമ്പോഴെക്കും കമ്പനിയാക്കി ഇവനെ കയ്യിലെടുക്കണം.. എന്നിട്ട് വേണം ഡെപ്പോസിറ്റില് ഒരു അഞ്ച് ലക്ഷം കൂടുതല് ചോദിക്കാൻ…

“പിന്നെന്താ…. മോന് ചോദിച്ചോ” ഞാന് നാക്കില് പഞ്ചാര തേച്ചു…

“ശേറ്റാ… മൊക്കൂ അഞ്ച് ശാതനം പരയും… ആ അഞ്ച് ശാധനം കൊന്റ് ശേറ്റന് ഒരു കത പരയണം… വോക്കെ” ഇത്രേം പറഞ്ഞിട്ട് ചിമിട്ട് അവന്റെ മൂക്കട്ടക്കയ്യ് എന്റെ കയ്യിൽക്ക് നീട്ടി… ഞാന് എന്ത് ചെയ്യണംന്നറിയാതെ ആകെ അങ്കൂഷിയായി നിന്നു.. ഒന്നാമത് ലവൻ പറഞ്ഞതെന്താണ്ന്ന് എനിക്ക് ഒരു പൊട്ടു പോലും തിരിഞ്ഞില്ല.. രണ്ടാമത് അവന് നീട്ടിയ കയ്യില് തൊടണ കാര്യം ആലോചിക്കാനേ വയ്യ…

പക്ഷേ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല… എന്റെ മേലാസകലം രോമാഞ്ചകുചിതനാക്കിക്കൊണ്ട് ആ കുട്ടിപ്പിശാശ് എന്റെ ജീൻസില് ഒരു കൈയ്യ് കുത്തിപ്പിടിച്ച് മറ്റേക്കയ്യ് കൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിലടിച്ച് ഡീല് ഒറപ്പിച്ചു.. ഒരു കൈയ്യില് പശേടെ വഴുവഴുപ്പ്… ഞാന് എടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കി…അവന്റെ മറ്റേകയ്യിനും ജീൻസിനും എടേല് പ്രെസ്സ് ചെയ്ത് നാലഞ്ച് തുമ്പി ജന്മങ്ങള് പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവറീക്കെടന്ന് പെടയോ പെട… “ശരി മോനൂ… നമുക്ക് ആദ്യം ഈ കവറ് താഴെ മാറ്റിവച്ചാലോ…..“ ഞാന് ദയനീയായ്ട്ട് ചോദിച്ചു… “ഊം ..സരി“ അവൻ അടുത്ത സെക്കന്റ് ആ കവറ് ചുരുട്ടി പുറത്തെ ഡോറിന്റെ സൈഡിൽക്ക് ഒരേറ്… തുമ്പികളേ എനിക്ക് മാപ്പ് തരൂ…

“അപ്പോ ശേറ്റാ നാന് അഞ്ച് ശാതനം പരയറ്റേ….”  അവന് എന്റെ ജീൻസീന്ന് കയ്യെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു.. എന്തോ അഞ്ച് കാര്യം പറയാനാണ്… “പറ പറ” ഞാന് തലവച്ചു കൊടുത്തു…

“ആന… കതിമ്പ്…. കുന്തി…. സൂതി…. കേത്തി…..അഞ്ചെന്നം…. ഇനി ശേറ്റന് കത പര…..”

ഞാന് ആയുധം വച്ച് കീഴടങ്ങി… ഇതെന്ത് കടങ്കഥ… ആദ്യം ആന പിന്നൊക്കെ എന്തെരോ എന്തോ… എനി എന്ത് ചെയ്യണം ന്ന് എനിക്കറിയില്ല… അവനാണെങ്കില്  എന്റെ നെഞ്ചത്ത് പൊങ്കാല വച്ച ഭാവത്തില് കണ്ണെടുക്കാണ്ട് നോക്കി നിക്കാണ്….

“അല്ലാ… ആന എന്ത് ചെയ്തെന്ന്….?”

“ശേറ്റാ…. ആനയില്ലേ… ഈ അപ്പിയിറ്റന കുന്തി… പിന്നെ സൂതി… കതിമ്പ് കേത്തി”…

“ഓ അങ്ങനെ…. ആന….അപ്പിയിടണ സ്ഥലം… പിന്നെ എന്തോ രണ്ട് സാധനം, പിന്നെ കേറ്റി…. അല്ലേ…”

“എന്തോ ശാതനല്ല… ഒന്ന് സൂതി.. കുത്തന സൂതി… പിന്നെ കതിമ്പ്… നല്ല മതു‌രോല്ല കതിമ്പ്”

“അപ്പോ അങ്ങനെയാന് കാര്യം… ആന, കേറ്റി, കരിമ്പ്, സൂചി, കുണ്ടി… ഇതാണ് അഞ്ച് വാക്ക്… ഇനി ഞാന് ഉത്തരം പറയണം…“

“അല്ല… ശേറ്റന് അഞ്ചെന്നം വച്ചിറ്റ് കത പരറ്റനം…”

ഞാന് അവനെ പറ്റിക്കാൻ വേണ്ടി ആലോചിക്കണപോലെ അഫിനയിച്ച് കാണിച്ചിട്ട് ശരിക്കും തല പുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു… സത്യത്തില് എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്… അഞ്ച് വാക്ക് തന്നിട്ട് കഥ പറയണോ.. ഇതെന്ത് കടം കഥ…. എത്ര പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം പറയുന്നോ അത്രേം പെട്ടെന്ന് എന്റെ കയ്യീന്ന് അവന്റെ കയ്യെടുപ്പിക്കാം… ഹോ… ഒരു കഥയിപ്പോ എങ്ങനാ ഉണ്ടാക്കണേ… ശരി… എന്തേലും പറയാം…

“അതേ… ഒരു ദിവസം ഈ ആന….“ ഞാന് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പഴേക്കും ചെക്കൻ എന്റെ വായ പൊത്തി… ഈ അറ്റാക്ക് ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല… ദൈവമേ… എന്റെ മുഖത്താകെ ഒരു ഉളുമ്പ് മണം പരന്നു…

“ശേറ്റാ… വേരൊന്നും പരയാമ്പറ്റൂല… അഞ്ചെന്നം മാത്ത്‌രേ പരയാമ്പറ്റൂ…. മൊക്കൂ പരയാ… ആന കുന്തീല് സൂതി കേത്തി”

ങ്ങേ… ഞാന് ഒരു നിമിഷം അവൻ പറഞ്ഞത് ഒന്നുകൂടി റിവൈൻഡ് ചെയ്ത് നോക്കി… “ആന കുണ്ടീല് സൂചി കേറ്റി” കഥയായോ… ഇല്ലല്ലോ… അവന് അഞ്ച് വാക്ക് പറഞ്ഞില്ലേ… അമ്പടാ… ലവൻ അഞ്ചാമത്തെ വാക്ക് വിട്ടുപോയി… ഇതാന് ചാൻസ്… “പോയി ശരിക്കും പഠിച്ചിട്ട് വാടാ” ന്ന് പറഞ്ഞ് ഇവനെ ഓടിച്ച് വിടണം… അവന്റെ ഉളുമ്പ് നാറ്റം അൺസഹിക്കബിൾ ആയിക്കിടക്കുവാണ്… ഞാന് വിജയശ്രീ ലാളിതന്റെ അവശ്യഭാവങ്ങള് മുഖത്തേക്ക് ആവാഹിച്ചു… എന്നിട്ട് ഗമേല് തട്ടിവിട്ടു…

“അയ്യോടാ.. കുട്ടാ… കുട്ടന്റെ കഥേല് അഞ്ചെണ്ണം വന്നില്ലല്ലോ… കരിമ്പ് വിട്ട് പോയല്ലേ…”

“അതേ… ശേറ്റാ… കതിമ്പ് വിറ്റതല്ല…. കതിമ്പ് ശേറ്റൻ ശേറ്റന്റെ കുന്തീല് കേത്തിക്കോ…. റ്റോ…”

ഇതും പറഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി എന്റെ ജീവിതത്തില് ഇന്ന് വരെ ഒരാൾ ചിരിച്ചതില് ഏറ്റവും വലിയ ആക്കിയ ഇളി ഇളിച്ചോണ്ട് സോഫേന്നെറങ്ങി അവനൊറ്റയോട്ടം… പെരുവഴീല് വച്ച് മുണ്ട് പറിക്കപ്പെട്ടവന്റെ മാനസികാവസ്ഥയില് രണ്ട് മിനിറ്റ് ഞാന് ചിരിക്കണോ കരയണോന്നറിയാതെ നിക്കുമ്പോഴേക്കും എന്റെ കസ്റ്റമറ്‌ വീട്ടില് വന്ന് കേറി…

ഇവിടെ ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് കഴിഞ്ഞു… ഇനി കൊതുകുതിരി ആന്റി ക്ലോക്ക്വൈസില് തിരിച്ച് തിരിച്ച് തിരിച്ച്… പ്രസന്റ് ടെൻസിലെത്തി…. മിനി ബൈപ്പാസിന്റെ അരികില് വാകമരച്ചോട്ടില് ആത്മനിർവൃതിയിൽ ലയിച്ച് നിന്ന് വാട്ടറ്‌ ഫോഴ്സ് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പഴാ വളവ് തിരിഞ്ഞ് ആ ആപ്പെ ഓട്ടോർഷാ വന്നത്…. ഉള്ളില് കോഴിക്കടേല് വിക്കാന് വച്ചതുപോലെ കുത്തിനെറച്ച് ഒരു പത്തിരുപത് പൊടിപ്പിള്ളേര്…. സ്കൂളീന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരണ വഴിയാണ്… കൂട്ടത്തില് ഡ്രൈവറ്‌ടെ സീറ്റിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് സീറ്റില് തൂങ്ങി, കയ്യിലൊരു വാട്ടർ ബോട്ടിലും പിടിച്ചോണ്ട് സാക്ഷാൽ ശ്രീമാൻ മൊക്കു.

ഈശ്വരാ… ആ കുരുത്തം കെട്ട ചെക്കൻ കാണണ്ട… ഞാന് നേരേ എതിർ സൈഡീക്ക് തിരിഞ്ഞു… കഷ്ടകാലം പിടിച്ചവൻ മൊട്ടയടിച്ചപ്പോ കല്ലുമഴാന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടേയുള്ളു… ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡീന്ന് കോളേജ് വിട്ട് ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടീക്ക് നടക്കണ അഞ്ചെട്ട് ശാലീനസുന്ദരിക്കോതകള്… ഞാന് താഴോട്ട് എന്റെ സുനാപ്പീൽ‌ക്ക് നോക്കി… അവനാണെങ്കില് എലി പുന്നെല്ല് കണ്ടതുപോലെ ശർ‌ർ‌ർ‌ർ‌ർ‌ർന്ന് അടിച്ച് വിടുകയാണ്…

ഒരു സൈഡീന്ന് ആപ്പേ ഓട്ടോർഷാ… മറ്റേ സൈഡീന്ന്… കളറ് കളറ് കുമാരികള്… എനിക്കാണെങ്കില് അടുത്തൊന്നും നിക്കണ ലക്ഷണോമില്ല… വരുന്നതൊക്കെ വിധിക്ക് വിട്ട് കൊടുത്ത് തലേം കുനിച്ച് ഞാന് നിന്നു… ഓട്ടോർഷാ എന്റെ കൃത്യം പിന്നില് വന്നു നിന്നു… അവിടെ എറങ്ങാനുള്ള കുട്ടീടെ ബാഗ് തപ്പിയെടുക്കണ നേരം കൊണ്ട് കോളേജ് കുമാരിമാരും അടുത്തെത്തി… എന്റെ ഹാർട്ട്ബീറ്റ് ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടില് പടാ.. പടാ… ന്നടിച്ചോണ്ടിരിക്കണതിന് പുല്ലുവെലപോലും കൊടുക്കാതെ, ഓട്ടോർഷേലുള്ള എല്ലാ പിറുങ്ങിണിപ്പിളേർടേം,  പിന്നാലെ വന്ന കോലേജ് സുന്ദരിമാര്ടേം ഒക്കെ എടേലെ ലോക്കൽ ഹീറോ ആയി മാറി മൊക്കൂ എന്നെ നോക്കി എന്റെ ശവപ്പെട്ടീലെ അവസാനത്തെ ആണിയടിച്ച് കേറ്റിക്കൊണ്ട് ആ അമിട്ട് പൊട്ടിച്ചു..

“ശേറ്റാ… ശൂശിച്ച് ശീശീ ഒയിക്കനേ……  ശുനാപ്പി കാക്ക കൊത്തിക്കൊന്റ് പോവാടെ നോക്കനേ….”

 

Advertisements

എതിരേ വന്ന ലോറീടെ അടീപ്പെടാതെ ബൈക്കിനെ വെട്ടിച്ച് ഹൈവേയിൽ നിന്നും ഇടവഴിയിലേക്ക് കയറുമ്പോഴും സതീഷ് ആകെ കൺഫ്യൂഷനിലായിരുന്നു. എന്നാലും ഷൈനിക്കിതെന്താ പറ്റിയത്…


അനിതയുടെ അനിയത്തിയാണ് ഷൈനി.. അനിതയാണെങ്കിൽ തന്റെ കാമുകിയും..
അനിതയെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന സൌന്ദര്യമൊന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തുകാരീടെ എല്ലാ വശ്യതയും ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന അഴകളവുകളുമുള്ള ഒരു ശാലീന സുന്ദരിയായിരുന്നു ഷൈനി..


പലപ്പോഴും അമ്പലത്തിൽ വച്ച് അനിതയോടൊപ്പം കാണുമ്പോൾ കൈമാറുന്ന ഒരു കൊച്ചുപുഞ്ചിരി, അതല്ലെങ്കിൽ  ഓഫീസ് വിട്ട് വരുന്ന വഴിയിൽ വല്ലപ്പോഴും കാണുമ്പോൾ ചോദിക്കുന്ന ചെറു കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ, അത്രയൊക്കെയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയോടെയായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിച്ച് തുടങ്ങിയത്.


ഒരു വർഷത്തിലധികമായി താനും അനിതയുമായി കൊടുമ്പിരികൊണ്ട് നടക്കുന്ന പ്രേമമാണെങ്കിലും താടക ഇന്നുവരെ മണപ്പിച്ച് നോക്കാൻ പോലും നോൺ‌വെജ്ജ് തന്നിട്ടില്ല.


ഇതൊരു മെട്രോപോളിറ്റൻ സിറ്റിയല്ലേ…തനിക്കെന്താ നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലിയില്ലേ… അവൾക്കെന്താ പകല് മുഴുവനും ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വീടില്ലേ.. ഹിന്ദുസ്ഥാൻ കമ്പനിക്കാരെന്താ ഇപ്പഴും പ്ലാസ്റ്റിക്കും ഗുളികേം ഒക്കെ ഇഷ്ടമ്പോലെ ഇറക്കുന്നില്ലേ… ങ്ങാ.. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം… മുട്ടക്കോസ് തൂക്കുമ്പഴേക്കും പെണ്ണ് കിണുങ്ങല് തുടങ്ങും… ശ്ശേ… എന്തോന്ന്‌ കാമുകി…


ഇതിന്റെയൊക്കെ ഫ്രസ്ട്രേഷനും പാരാസൈക്കോഎക്സ്പ്ലോഷനും പിന്നെ അതും ഇതും തെറീം ഒക്കെ പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞയാഴ്ച തല്ലുകൂടി ആ വീട്ടീന്നിറങ്ങിവന്നതാ… ഇന്നുവരെ ലവള് തന്നെ വിളിച്ചിട്ടില്ല… ഒരു മെയിലില്ല… എസെമെസ്സില്ല… മിസ്സ്ഡ് ഇല്ല… ഹൂ…ഹൂ.. ഒന്നര വർഷം വേസ്റ്റാക്കിയത് മിച്ചം…


പക്ഷേ അതിനിടയിലായിരുന്നു നാല് ദിവസം മുൻപ് ഷൈനീടെ മൊബൈലീന്നൊരു മിസ്സ്ഡ് വന്നത്… ഓ ഇത് അനിതയായിരിക്കും.. തിരിച്ച് വിളിക്കണോ വേണ്ടയോന്നൊക്കെ ആലോചിച്ച് ആലോചിച്ച് അവസാനം വിളിച്ചു.. അനിതയല്ല.. ഷൈനി തന്നെ… തല്ലുകൂടിയതൊക്കെ അറിഞ്ഞു… പാവം സതീഷേട്ടനെ അവള് മിസ്സ് ചെയ്യണൂത്രേ…


പിന്നെ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസോം ഫോൺ‌വിളീടെ ഫ്രീക്വൻസി കൂടി വന്നു… മിണ്ടാപ്പൂച്ചയായിരുന്ന ഷൈനിക്കിതെന്തുപറ്റി…


ഇന്ന് രാവിലെ വിളിച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് വീട്ടീല് വരാൻ പറഞ്ഞു… താനാണെങ്കിൽ കമ്പനീല് ബോസിന്റെ കൊമ്പത്തെ പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഡെഡ്‌ലൈനും കയ്യീപ്പിടിച്ച് മിഴുങ്ങസ്യാ ആയിക്കെടക്കുന്ന സമയം.. നാളെ സൺ‌ഡേ വന്നാമതിയോന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് സമ്മതിക്കുന്നില്ല… നാളെ വീട്ടില് എല്ലാരും ഉണ്ടാവുംത്രേ…


ശരി.. എന്തേങ്കിലും അത്യാവശ്യം കാണുവായിരിക്കും.. അല്ലാതെ അവള് ഇങ്ങനെ വിളിക്കില്ല.. അപ്പറത്തെ ക്യാബിനിലെ ആന്റീടെ കയ്യും കാലും പിടിച്ച് തന്റെ വർക്ക് മൊഡ്യൂൾ ഏൽ‌പ്പിച്ച് കൊടുത്ത് ഓഫീസീന്നിറങ്ങി…


കോളനി റോഡീക്കൂടി എടത്തും വലത്തും മാറിമാറി തിരിഞ്ഞ് ഒടുക്കം ഹൌസ് നമ്പർ എം.17 ന് മുൻപിലെത്തി. ബൈക്ക് സൈഡാക്കി സ്റ്റാൻഡിട്ട് വച്ചതിനു ശേഷം. ശബ്ദം വരാതെ കിണ്ടി മാറ്റി ഗേറ്റ് തൊറന്ന് കേറി കോളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചു.. മൂന്നാല് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ചട്ടീല് വച്ച മണിപ്ലാന്റിന്റെ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് ഇലേം നുള്ളി തീർത്തു. എന്നിട്ടും ആരും വാതില് തുറക്കണ ലക്ഷണമൊന്നും കാണുന്നില്ല… വിളിച്ചുവരുത്തി ആളെ വടിയാക്കി ദേഷ്യം തീർത്തതാണോ ആ ഡാഷ് മോള്..


തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വാതിലിന്റെ ലോക്ക് തിരിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.. അരയടി തുറന്ന വാതിലിന്റെ എടേക്കൂടി ഷൈനീടെ തല പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു…


“സതീഷേട്ട കേറി വരൂ…. “ തല ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ വലിഞ്ഞു…


എന്താദ് പുതിയ പരിപാടീ…ന്ന് ആലോചിച്ചോണ്ട് വാതില് തുറന്ന് ഉള്ളിക്കേറിയ താൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് അന്തോം കുന്തോം വിട്ട് തകർന്ന് തരിപ്പണമായി പ്രതിമപോലെ നിന്നുപോയി…


കുളിച്ചീറൻ മാറാതെ ബാത്ത് ടവലിൽ നിൽക്കുന്ന ഷൈനി… മുടിയിൽ നിന്നും വെളുത്ത തുടയിലേക്ക് തട്ടിത്തെറിച്ച് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ. മേൽചുണ്ടിലെ നനുത്ത രോമങ്ങളും ടവ്വലിനുള്ളിൽ വീർപ്പുമുട്ടുന്ന താഴികക്കുടങ്ങളും.. ചുണ്ടിലെ കുസൃതിച്ചിരിയും.. മുന്നിൽ കാണുന്ന കാഴ്ച വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നാവ്‌ എന്നേ വയറ്റിലെത്തിനുള്ളിലേക്കിറങ്ങിപോയിരുന്നു…


തന്റെ അമ്പരപ്പ് കണ്ടിട്ടോ എന്തോ.. സംസാരിച്ചത് ഷൈനിയായിരുന്നു.
“കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ചേച്ചിയുമായി വഴക്കിട്ടത് മുഴുവൻ ഞാൻ കേട്ടാരുന്നു.. സതീഷേട്ടന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് എനിക്ക് സങ്കടമുണ്ട്.. അനിതേച്ചിക്കിതൊന്നും പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവൂല്ല… റ്റു ബി ഫ്രാങ്ക്, സതീഷേട്ടനുമായി എനിക്കൊരു റിലേഷൻഷിപ്പിനൊന്നും താല്പര്യമില്ല.. അനിതേച്ചി ഇതൊരിക്കലും അറിയാനും പോണില്ല..  പക്ഷേ നമ്മള് രണ്ടാൾക്കും വേണ്ടത് ഒന്നാണ്.. എല്ലാരും കൂടിയൊരു പാർട്ടിക്ക് പോയിരിക്കുവാ… ഈ പകൽ മുഴുവൻ നമുക്ക് അടിച്ച് പൊളിക്കാ…. ഇന്ന് ഒരു ദിവസം മാത്രം…”


ഹൌ… എന്തായീ കേട്ടത്… ഷൈനിക്ക് ഇങ്ങനേം ഒരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നോ… ഇത്രേം നാളും ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കിൽ സംസാരം ഒതുക്കിയിരുന്ന പെൺകിടാവ് ഇവൾ തന്നെയായിരുന്നില്ലേ… ഇവളെയായിരുന്നല്ലോ താൻ പ്രേമിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്… തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അനിതയേക്കാൾ ഇവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു… ഈ അവസരം… എത്ര രാതികളിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ദിവസം സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുന്നു… പക്ഷേ അതൊക്കെ അനിതയെക്കുറിച്ചായിരുന്നൂന്ന് മാത്രം…


പക്ഷേ… അനിത… ഷൈനീടെ ഒപ്പം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയാ താനിത് അനിതയോട് ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയല്ലേ… വിശ്വാസവഞ്ചനയല്ലേ… അല്ല.. അപ്പോ അവൾക്ക് തന്നോട് ക്രൂരത കാണിക്കാം… എത്ര കാലായി തങ്ങള് പ്രേമിക്കുന്നു… ചുറ്റുപാടും ഉള്ളോര് പ്രേമിച്ചും കാമിച്ചും  നടക്കുന്നതൊന്നും ഇവള് കാണാഞ്ഞിട്ടല്ലോ… അല്ലല്ലോ… എന്നിട്ടാ തന്നോടീ ഒടുക്കത്തെ കണ്ടീഷൻസൊക്കെ… എന്നാ പിന്നെ ദുഷ്ടതയ്ക്ക് ഇങ്ങനേം മറുപടി കൊടുക്കാല്ലോ… അത്രയ്ക്കുണ്ട് ഉള്ളില് കടി…


ന്നാലും അത് ച്ചിരി കൂടുതലാവൂല്ലേ… അനിതയുടെ പരിഭവിക്കുന്ന മുഖം മനസ്സില് തെളിഞ്ഞുവന്നു… ഒന്നൊന്നരക്കൊല്ലം ഈ നെഞ്ചീന്ന് താഴെയിറക്കാതെ കൊണ്ട് നടന്നിട്ട്… അവസാനം ഒന്നു തമാശക്ക് പിണങ്ങിക്കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പില് ഇങ്ങനെയൊരു ചെയ്ത്ത് വേണോ….


ശ്ശെടാ… ഇപ്പോ ആകെക്കൂടി കൺഫ്യൂഷസായല്ലോ… മുൻപില് ഷൈനിയാണെങ്കില് ഇപ്പോ പൊട്ടാറായ വെടിക്കുറ്റി കണക്കിന് നിക്കുന്നു… അനിതയോട് എന്നെന്നേക്കുമായി ഗുഡ്‌ബൈ തന്നെ പറഞ്ഞാലോ..  വേണോ…അതോ വേണ്ടേ… നിക്കണോ… അതോ പോണോ…


ഒരു നിമിഷം അനിതയുമായി കഴിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ റീവൈൻഡ് ചെയ്തു…  എന്നിട്ട് തന്റെ ഒരുപാടുകാലത്തെ അഭിലാഷങ്ങൾ ഇന്ന് പൂവണിയിച്ച് തരാൻ പോവുന്ന ഷൈനിയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണില് നോക്കി ഒന്നു ചിരിക്കാൻ ട്രൈ ചെയ്തു.. എന്നിട്ട് പൂക്കുറ്റി പോലെ വെറച്ചോണ്ടിരുന്ന കൈയ്യോണ്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് വാതിലിന്റെ ലോക്ക് തുറന്ന്, പിറകിൽ നിന്നുള്ള ഷൈനിയുടെ വിളിയെ കേട്ടിട്ടും കേക്കാത്തതുപോലെ, ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ബൈക്കിനെ ലക്ഷ്യാക്കി ഓടി….


തലയുർയത്താണ്ട് ഓടിയതോണ്ടാവണം, തൊട്ടടുത്തെത്തിയിട്ടേ താനത് കണ്ടുള്ളൂ… രണ്ടും കയ്യും നീട്ടിപ്പിടിച്ച് ഗേറ്റിനു കുറുകേ നിൽക്കുന്നു അനിത… കണ്ണിൽ നിന്നും കുടുകുടാ ചാടിയിറങ്ങുന്ന പൂങ്കണ്ണീര്… അപ്പോ ആ വഞ്ചകി ഷൈനി പാർട്ടീന്ന് പറഞ്ഞതൊക്കെ എന്താർന്നൂ… പടപടാ അടിക്കണ ചങ്ക്… തിരിഞ്ഞ് വാതിലിൽക്ക് നോക്കി… കൃത്യസമയത്തിന് ബാത്ത് ടവല് കാരി പൂരം കാണാന് വന്നു നിക്കുണൂ… ആഹാഹാ.. പൂർത്തിയായി..

ഇനി താനെന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അനിത വിശ്വസിക്കാൻ പോണില്ല… ഒന്നരക്കൊല്ലത്തെ അധ്വാനമാണ് ശൂ…ന്ന് കാക്കകൊത്തിപ്പോവാൻ പോണത്… എത്ര ലിറ്ററ് പെട്രോള്… എത്ര ചുരിദാറ്‌… അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഇനീം കോഴി കളിച്ച് പിന്നാലെ നടന്ന് ഒരുത്തീനെ തപ്പിക്കണ്ട്പിടിക്കണ്ടേ…


പക്ഷേ അവടെ സംഭവിച്ചത് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളായിരുന്നു… നീട്ടിപ്പിടിച്ച കൈയ്യോടെ ഓടിവന്ന അനിത തന്നെ ഉറുമ്പടക്കം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. കഷ്ടപ്പെട്ട് ജിമ്മീപ്പോയി കൊഴുപ്പൊക്കെ കളഞ്ഞ തന്റെ നെഞ്ചില്ക്ക് തലയിട്ട് ഉരുട്ടി മൂക്ക് പിഴിഞ്ഞതിന്റെ എടേക്കൂടി മൂളീം ഞെരങ്ങീം ലവള് പറഞ്ഞ ഡയലോഗ്സ് ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനാരുന്നു…


“എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് സതീഷേട്ടാ… എല്ലാ ആണുങ്ങളേം പോലെ വെറുതേ വളയ്ക്കാൻ നടക്കുന്നവനാ സതീഷേട്ടനെന്ന് എന്റെ കൂട്ടുകാരികള് പറഞ്ഞപ്പോ ഞാനും ഒരു നിമിഷത്തിന് അങ്ങട് വിശ്വസിച്ച് പോയി… ഏട്ടനെ ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി ഞാന് തന്നെയാ ഷൈനീനെ സെറ്റപ്പാക്കീത്… ഇങ്ങനെ ഒരു ഗോൾഡൻ ചാൻസ് കിട്ടീട്ടും ഒന്ന് സംസാരിക്ക പോലും ചെയ്യാതെ വാതില് കൊട്ടിയടച്ച് പുറത്തേക്കോടിയ എന്റെ സതീഷേട്ടനെപ്പൊലെ ഒരാളെ കിട്ടാൻ നൂറ് കൊല്ലം തപസ്സിരിക്കണം…. വാ സതീഷേട്ടാ… നമുക്ക് എന്റെ മുറിയിൽക്ക് പോവ്വാ.. പാർട്ടിക്ക് പോയവരൊക്കെ വൈകുന്നേരേ വരൂ…”


അനിതെയേം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്പിടിച്ച്, കോണിപ്പടി കയറി മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോവുന്ന വഴിക്ക് ജനലിലൂടെ സതീഷ് തന്റെ ബൈക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി… പിന്നെ ഒരിക്കലും അനിതയ്ക്ക് മനസ്സിലാവാത്ത ആ കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് മറിഞ്ഞു…

 

സാരോപദേശം : കോണ്ടം പേഴ്സിൽ വയ്ക്കാതെ ബൈക്കിൽ സൂക്ഷിക്കുക.


(ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : ക്രിയേറ്റീവ് കോമ്മൺസ് സെർച്ച് (http://www.lovehkfilm.com/ ))